We worden tegenwoordig overspoeld met virussen.

 

Griepvirus, socialmediavirus, computervirus. Alles besmet, alles gevaarlijk, alles eerst even opzoeken voordat je nog ergens ja tegen zegt.

 

Toch geloof ik dat we wat vaker besmet mogen raken met een ander virus. Het reisvirus. Een virus dat je nieuwsgierig maakt naar mensen, plekken en situaties die je van tevoren niet helemaal kan controleren.

 

Daar gaan mijn verhalen over.

 

Over reizen die anders liepen dan gedacht. Over vreemde ontmoetingen, ongemakkelijke momenten, foute inschattingen en situaties waarin ik mezelf ergens halverwege terugvond en dacht: hoe ben ik hier beland?

 

Ik ben impulsief, nieuwsgierig en meestal optimistischer dan verstandig. Soms levert dat iets prachtigs op. Soms lichte paniek. Vaak allebei.

 

Mijn eerste verre reis maakte ik toen ik vijftien was. Samen met een vriendin vloog ik de plas over naar Texas, omdat haar vader daar woonde. Vandaar. Daarna was het hek van de dam.

 

Ooit woonde ik in Spanje, reisde de wereld over, werd moeder van Isa en Mees, ging scheiden, begon opnieuw, viel om, stond weer op en bleef ondertussen kijken. Naar mensen. Naar mezelf. Naar wat er gebeurt als je je bekende wereld even loslaat en ergens anders opnieuw naar jezelf moet luisteren.

 

Tijdens mijn reizen ontdekte ik de liefde voor schrijven. Eerst in reisdagboekjes, daarna in de notities op mijn telefoon en inmiddels op een laptop die bijna overal mee naartoe gaat.

 

Het probleem met mij is dat ik altijd iets zie, hoor of meemaak. Kan ik niets aan doen. Het komt gewoon op mijn pad. En omdat mijn hoofd zelden uit staat, wordt er vanzelf een verhaal van gemaakt.

 

Ik schrijf geen reisgidsen. Geen tips over de beste restaurants, mooiste routes of verborgen parels waar inmiddels iedereen met een linnen broek staat.

 

Ik schrijf echte verhalen. Over reizen, mensen en momenten die iets in beweging zetten. Over ervaringen die iets in mij wakker maken, ontmoetingen die blijven hangen en situaties waarvan ik pas later denk: dáár ging het dus om.

 

Alle verhalen heb ik zelf meegemaakt, onthouden en opgeschreven. De foto’s nam ik zelf, onderweg. Sommige verhalen zijn nog vers, andere liggen al bijna twintig jaar op me te wachten.

 

Ik schrijf omdat het voor mij iets opent. Een weg van herinnering naar betekenis. Van verwondering naar woorden.

 

En omdat bijna alles wat schuurt, rommelt of volledig uit de bocht vliegt, later iets wordt waar je om kan lachen. Als je er maar eerlijk naar durft te kijken.

​