Het Alhambra, eindelijk
Bijgewerkt op: 4 dagen geleden
I feel you, Boabdil.

Ik was veertien en hoorde tijdens de geschiedenisles voor het eerst over het Alhambra. Gefascineerd fietste ik na school meteen door naar de bieb om alles wat erover te vinden was mee naar huis te nemen en te lezen. Ik wist dat ik er ooit naartoe zou gaan.
En nu is het zover.Het Alhambra. Een middeleeuws paleizencomplex op een heuvel boven Granada, omringd door bos. Op de achtergrond schitteren de besneeuwde bergtoppen van de Sierra Nevada. Het lijkt wel een schilderij van Bob Ross: happy little trees hebben happy little friends.
De christenen deden er eeuwen over om Spanje van de Moren te veroveren. De Moren hielden Granada het langst in handen. Ik snap ze wel.
Toen in 1492 dan ook Granada was veroverd, moest Boabdil zijn Alhambra verlaten. Bij zijn vertrek keek hij, met tranen in zijn ogen, nog één keer achterom. Zijn moeder gooide nog wat olie op het vuur door hem te verwijten dat hij niet moest huilen als een kind om wat hij niet had kunnen verdedigen. Ik vermoed dat dat nou nét niet was waar Boabdil op zat te wachten.
Enfin, ik laat mijn kaartje bij de ingang zien en loop naar binnen. Vrijwel meteen word ik stil. Ik waan me terug in de tijd en voel me een van de vrouwen uit de harem van de sultan. Niet per se een hele gave tijd, maar ja, zo voelt het nu eenmaal.
Ik bezoek kamer na kamer, gang na gang en word er merkwaardig emotioneel van. Wat is er met me aan de hand? Ik denk terug aan de geschiedenisles, mijn obsessieve leesgedrag en aan Tales of the Alhambra van Washington Irving, dat ik jaren later las. Hij schreef dat boek gedeeltelijk hier, ín het Alhambra. Zou er misschien een verborgen, hypnotische boodschap in zitten?
De betegelde muren, de beschilderde plafonds, de binnenplaatsen: ik blijf kijken. Nadat ik alle kamers wel drie keer heb gezien, ga ik de tuinen van het Generalife in. Nou ja, tuinen? Je kan beter landgoed zeggen. Paden met aan weerskanten hoge bomen, sierlijke fonteinen, beschutte patio’s en een uitgestrekte bloemenzee.
Tussen al dat groen staat het zomerpaleis. Hier wil ik blijven. Ik ga zitten en overdenk mijn zonden. Misschien heb ik hier ooit, als vrouw van de sultan, mijn ontsnapping beraamd.
Dan voel ik een hand op mijn schouder. De bewaker vraagt me om nu écht te vertrekken. Het Alhambra gaat sluiten.
Ik ga op het bankje voor de ingang zitten. De tranen lopen over mijn wangen.
Hier zit ook het meisje van veertien dat na de geschiedenisles naar de bibliotheek fietste. Al die jaren heeft ze op me gewacht. Ik weet niet wie van ons huilt.
I feel you, Boabdil.






