top of page

De dochter in Chefchaouen

17 sep
3 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 4 dagen geleden

Iedereen is in vol ornaat, behalve ik.


Blauwe deur boven een betegeld trapje, naast een kruidenkraam in Chefchaouen, Marokko.

“Je moet naar Chefchaouen! Je moet naar Chefchaouen!” Charif, de chauffeur die me rondrijdt door Marokko, blijft er maar op hameren. Ik heb ooit ergens gelezen dat het "de blauwe stad" wordt genoemd omdat alle huizen, jawel, blauw zijn geverfd. Niet heel enerverend, als je het mij vraagt.


Eigenlijk zouden we naar de woestijn gaan, maar Charif heeft me nieuwsgierig gemaakt. Ik gooi mijn plannen om en vraag of hij zin heeft in een ritje naar Chefchaouen. Aan de afgesproken prijs verandert niets. Nog voordat ik mijn zin heb afgemaakt, vliegt hij me om de nek en schreeuwt dat het een topidee is. EEN TOPIDEE!


De volgende ochtend haalt Charif me op bij het hotel. Hij heeft een glimlach van oor tot oor, is vers geknipt en geschoren en gehuld in een sterke walm eau de cologne van Brut. We omhelzen elkaar en rijden weg.


Tijdens de rit droom ik weg bij het voorbijtrekkende landschap. Charif laat me lachen met zijn anekdotes en legt uit wat ik onderweg zie. Terloops vertelt hij dat zijn zes zussen en drie broers in Chefchaouen wonen.


Wat? Zes zussen en… Zucht. Heb ik me nou, met al mijn reiservaring, zó in het ootje laten nemen? Dus dáárom moest ik zo nodig naar Chefchaouen? Een familiebezoek. Op mijn kosten!


Ik draai me naar hem toe om hem de volle laag te geven. Hij zit te glimmen achter het stuur. Ik slik mijn woorden net op tijd in, draai mijn hoofd weer naar het raam en gun hem dit gratis reisje naar zijn familie. Een overwinning op mezelf.


Aan het begin van de middag komen we aan. Charif zet me af bij een hotel. Van zijn neef, natuurlijk. 


De stad is indrukwekkender dan ik dacht. Veel huizen zijn blauw, of eerder indigo. Terwijl ik door de stad slenter, komt het ene na het andere liedje in me op: I am blue (Da Ba Dee, Da Ba Daa), Mood Indigo… Wat zou de Blue Man Group van deze stad vinden? Ik denk dat ze niet eens zouden opvallen.


Ik dwaal af.


Sjokkend door de hitte, plakkerig van zweet en zonnebrand, strijk ik neer op een terras aan het Uta el-Hammamplein. Al dat blauw doet me aan Griekenland denken. Alleen krijg ik hier geen plak feta met een glaasje ouzo, maar een kop verse muntthee en wat briwats. Net zo lekker.


Mensen eten, drinken, praten, verdwijnen en duiken even later weer op. Ik zit er de hele middag en vermaak me uitstekend.


Als de avond valt, ga ik terug naar het hotel. Hoe zou Charif het eigenlijk hebben? Sinds hij me heeft afgezet, hebben we geen contact meer gehad. Een tikkeltje blue val ik in slaap.


De volgende ochtend word ik gewekt door luid getoeter. Charif staat onder mijn raam.


“Kom! Kom!” schreeuwt hij naar boven, terwijl hij gebaart dat ik naar beneden moet komen.


Ik trek snel wat kleding aan, poets mijn tanden, pak mijn tas en loop naar buiten.


“Wat is er?” vraag ik. “Ik lag nog te slapen.”


“Mijn nichtje Yasmina is vandaag jarig. Ze wordt zestien en ik neem je mee naar het feest!”


Nog voordat ik antwoord kan geven, duwt hij een beker koffie in mijn hand en laat me instappen. Hij is zó enthousiast dat ik zijn stemming vrijwel direct overneem. We scheuren weg.


Zijn zus en zwager wonen net buiten de stad, in een riad. Ik word er onthaald als ware ik de verloren dochter. Iedereen is er: vader, moeder, broers, zussen, ooms, tantes, neven en nichten. Iedereen is in vol ornaat, behalve ik.


Zodra ik binnen ben, pakt Farida, de tante van Charif, me bij mijn arm en neemt me mee naar Yasmina’s slaapkamer. Daar hangt een donkergroene kaftan met gouden accenten. Farida bekijkt me van top tot teen, loopt een rondje om me heen en overhandigt me de kaftan.


“Hier, trek aan,” zegt ze.


“Echt?” vraag ik. “Moet Yasmina deze niet aan?”


Ze schudt haar hoofd en gebaart dat ik ’m aan moet trekken. Dus dat doe ik. Dan neemt ze mijn haar onder handen en doet m’n make-up. Nikkie de Jager zou er jaloers op zijn!


Als we de binnentuin inlopen, is het feest al in volle gang. Yasmina straalt. Muziek, eten, lachen, klappen, joelen, zingen en dansen. Er komt geen einde aan. Doen ze goed!


Tegen twee uur ’s nachts loopt het feest op zijn eind en brengt een neef van Charif me terug naar het hotel. Met een bonkend hart vol muziek val ik in slaap. 


Ik kwam naar Chefchaouen voor een blauwe stad. Ik vertrok met een nieuwe familie.


  • Een man en een vrouw kijken uit over droge heuvels met rijen bomen en water in het dal.
  • Een vrouw in een lange jurk en hoofddoek houdt de pols van een zittende vrouw vast.

 
 
bottom of page