top of page

Een hoogtepunt in Marbella

6 sep
3 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 3 dagen geleden

Wankelend en scheldend loop ik eroverheen.


Houten wegwijzer met ‘La Concha, 15 min.’, met de bergen en de kust bij Marbella op de achtergrond.

Daar ga ik. In minirok, bikinitop en Palladiums, op weg naar de top van La Concha. Vanaf mijn balkon in Marbella kijk ik op de berg uit en ik heb besloten dat ik er ooit bovenop wil staan. Op deze zonnige zondag in maart is het zover.


La Concha betekent "de schelp". Hoe lang ik er ook naar kijk, een schelp kan ik er niet in ontdekken.


Op de parkeerplaats van Refugio de Juanar tref ik ranger Bob. Ik heb geregeld dat hij met me meegaat.


We lopen eerst een dik uur door het bos. Het ruikt er naar naaldbomen. Die geur ken ik van een kerstboom of een etherisch olietje, maar zó vers en intens heb ik hem nog nooit geroken. De geur dringt mijn neus binnen en zakt meteen mijn lijf in.


Ik ben opgegroeid in Den Haag, met een pleintje op de hoek van de straat. Vier bomen en een kwart hectare gras. Naar het bos gingen we nooit, we zaten altijd op het strand.


Maar goed. Inmiddels zijn we het bos uit. Losse stenen, scherpe rotspunten en smalle richels. Wankelend en scheldend loop ik eroverheen. Vanaf mijn balkon leek het een stuk aantrekkelijker. Ik wandel nooit in de bergen. Dat begint me een verstandige gewoonte te lijken.


Nietig voel ik me hier, in de bergen. Alsof ze me in de gaten houden en willen kijken wanneer ik het opgeef. Een deel van mij wil terug naar beneden voor een glas tinto de verano. Een ander deel weigert. Dat deel is irritant sterk en wil de top bereiken.


We zijn bijna vier uur onderweg als ik in de verte een houten paal met bewegwijzering zie. Zie ik het goed? La Concha, 15 min. Ik ben er bijna. De endorfine, serotonine en dopamine in mijn lijf vieren hoogtij.


Ik sprint het laatste stukje naar de top. Ineens vind ik het weer een goed idee.


Daar sta ik dan. Onder me ligt Marbella in het zonlicht. Ik probeer tevergeefs ergens daar beneden mijn balkon te vinden, het balkon waar ik zo vaak naar deze berg heb zitten kijken.


Na een tijdje beginnen we aan de terugweg. Die is minder zwaar, al merk ik nu dat ik ook scheenbeenspieren heb. En dat mijn schoenzolen niet heel gripvast zijn. Een paar keer glijd ik weg en haal ik mijn handen en schenen open aan de rotsen. Wie gaat er dan ook een berg beklimmen in een minirok en een paar Palladiums?


Aan het einde van de dag zijn we terug op de parkeerplaats. Op mijn schenen en handen zit opgedroogd bloed. Ik bedank Bob voor zijn hulp. Hij geeft me een boks en rijdt weg.


Ook ik stap in mijn auto en start. De auto sputtert herhaaldelijk maar slaat niet aan, wat ik ook probeer.


Shit, wat nu? Ik heb geen eten meer en het water is ook op.


In dit soort situaties is er altijd nog mijn oude, trouwe vriendin, de ANWB. Ik bel haar, leg het verhaal uit en binnen een half uur staat er een Spaanse takelwagen naast me. Pepe brengt mijn auto naar een garage in Marbella en mij naar huis.


De volgende dag belt Pepe. De startmotor is kapot. Reparatie: twee dagen. Kosten: ongeveer 500 euro.


Een week en 640 euro later rij ik weer door Marbella. In mijn achteruitkijkspiegel zie ik La Concha.


Tot zover mijn carrière als bergwandelaar.



 
 
bottom of page