Bange bushwalker
Bijgewerkt op: 4 dagen geleden
Zo’n safaritocht is eigenlijk heel ontspannend.

Om 02.30 uur lig ik met één oog open naar het "plafond" van mijn tentje te staren in het Skukuza Rest Camp, Krugerpark. In de verte hoor ik leeuwen grommen en zo nu en dan klinkt het getoeter van een olifant.
De volgende ochtend ga ik met drie andere gasten en ranger Nnamdi op safari. De jeep heeft een stoffen overkapping en halfhoge houten deurtjes. Makkelijk om overheen te hangen voor een voltreffer van een foto. Op naar de Big Five!
Zo’n safaritocht is eigenlijk heel ontspannend. Het enige wat je doet is "zijn" en een beetje voor je uitstaren. Zie je een dier, of denk je iets te zien, dan roep je "stop" en houdt Nnamdi stil. Die ochtend zien we blesbokken, zebra’s en giraffen.
Terug in het kamp reserveer ik meteen de sundownersafari van die middag en de bushwalk voor de volgende ochtend.
's Middags rijden we met hetzelfde groepje het park in. Na een halfuur stopt Nnamdi bij een open plek waar we wachten op de zonsondergang. Blesbokken springen voorbij en een giraf hapt bladeren van een boom. De koelbox gaat open. We krijgen een bekertje likeur met sinaasappelsap: onze sundowner. De lucht kleurt oranje, de dieren worden zwarte silhouetten aan de horizon. Ik word er stil van.
We stappen weer in en rijden verder. Na een tijdje stopt Nnamdi. Hij heeft een melding gekregen van zijn collega’s.
“Er is een leeuw met twee kleintjes”, zegt hij.
Dat moeten we zien!
We gaan erop af. Althans, Nnamdi doet een poging de jeep te starten. Er komt een hoop gesputter en rook uit de auto, maar starten doet-ie niet. Uiteindelijk roept hij zijn collega’s op. Die zijn inmiddels met hun groepen terug in het kamp gegaan.
Jammer van de leeuwtjes. Maar ach, ik zit nog na te genieten van de zonsondergang.
Dan vertelt Nnamdi dat het minstens anderhalf uur duurt voordat iemand ons kan komen halen. De koelbox gaat weer open.
Twee bekertjes sundowner en een paar goede gesprekken later hoor ik geritsel bij de voorkant van de auto. Nnamdi schijnt met zijn zaklamp. Niets. Dan breken er takken boven ons. In het licht van de zaklamp zien we nog net een aap wegslingeren. Gelukkig, het was maar een aapje.
Ik sus me met de gedachte dat de grote roofdieren vast niet vrijwillig op ons lawaai afkomen. Hoe langer we in het donker wachten, des te meer geritsel, gefladder en gegrom ik hoor. Zal het aan de sundowner liggen of word ik paranoïde?
Dan hoor ik een motor. Ik tuur het donker in en zie twee koplampen. Ja hoor, een van de andere rangers! Iedereen kijkt opgelucht. Misschien was ik toch niet de enige die in stilte aan het lijden was.
Twee uur later lig ik weer naar het tentdoek te staren.
De volgende ochtend gaat de wekker eerder dan me lief is. Snel schiet ik wat kleren aan en kruip de tent uit. Net na zonsopkomst ga ik met een groep een bushwalk maken. Iedereen heeft een Canon-camera om de ene schouder en een tas met telelenzen om de andere. Iedereen, behalve ik. Ik heb alleen mijn telefoon bij me. Bovendien ben ik vergeten dat we donkergekleurde kleding aan moesten trekken. Daar sta ik dan in mijn felrode fleecejas.
Het is nog zó rustig dat je je niet kunt voorstellen dat een paar uur later hordes toeristen in jeeps door het park crossen. Onze gids Dembe laat ons diersporen zien en legt uit dat Amarula gemaakt wordt van de vruchten van de marulaboom. Terwijl hij vertelt, krijgt hij van de andere ranger te horen dat er olifanten zijn gesignaleerd bij het meertje waar de nijlpaarden dobberen. Het is ongeveer tien minuten lopen. Dit gaat bijzonder worden!
Onderweg wisselen de Vincent Muniers van de groep hun lenzen: groot, groter, grootst.
Bij het meertje ligt familie nijlpaard te badderen. Ze zien er lief uit, maar kunnen duizenden kilo’s wegen en heel hard rennen. Daar wil je niet onder liggen.
De olifanten laten op zich wachten. Na een kwartier rent er plotseling een olifant uit het bos. En daarachter nog één. En nog een paar. En een groepje kleintjes. De olifanten lijken opgewonden, maar niet op de goede manier. Ze rennen, klapperen met hun oren en toeteren luid.
Terwijl de anderen als bezetenen de geheugenkaarten van hun camera’s volschieten, geeft Dembe het afgesproken teken: doodstil blijven staan.
Ik negeer het en snel naar een vervallen schuurtje een paar meter verderop, om daar als een halfdode angsthaas te wachten op wat komen gaat. Vóór me een kudde op hol geslagen olifanten en naast me familie nijlpaard die door alle commotie het meertje is uitgeklommen.
Door een spleet in het hout zie ik Dembe. Ook hij lijkt er niet gerust op. Hij gebaart de groep zich langzaam terug te trekken en wenkt me om aan te sluiten. In een lange rij lopen we rustig achter elkaar richting het bos. Eenmaal tussen de bomen zetten we er stevig de pas in. Niemand zegt iets.
Ondertussen laat de zon zich steeds meer zien en krijg ik het steeds warmer. Hoe langer we lopen, des te meer kledingstukken er uitgaan. Gelukkig heb ik onder mijn felrode fleecejas ook nog een opvallend geel T-shirt aan.
Binnen een mum van tijd staan we weer in de rij, maar dit keer voor het ontbijtbuffet van het kamp.
Tijdens het ontbijt vertelt Dembe wat hij van de andere rangers heeft gehoord: een hyena probeerde een olifantskalf aan te vallen. Daarop zette de kudde het op een rennen. De hyena droop uiteindelijk af. Het kalf heeft de aanval overleefd.
Ik neem nog maar een croissant.






