Haaienvin(cent)
Bijgewerkt op: 4 dagen geleden
Ik ga er nog één keer in en dan gaan we.

Vincent en ik reizen vijf weken lang met een campertje kriskras door Australië. Het is de tijd dat plannen niet bestaan en de dagen oneindig lijken. Die tijd.
Op een dag rijden we langs Cape Jervis en zien dat er een ferry vertrekt naar Kangaroo Island. Kangaroo Island klinkt leuk, dus we boeken twee enkeltjes en gaan aan boord. Eenmaal aan wal volgen we een bordje waar "camping" op staat. Daar worden we opgewacht door Con, de campingeigenaar, die ons meteen omarmt alsof we familie zijn.
Waar zou Con voor staan? Als hij vertelt dat hij oorspronkelijk uit Griekenland komt, leg ik een link met de Griekse mannennaam Constantinos. Blijkbaar kort je dat af tot Con.
In de dagen die volgen staan we voor dag en dauw op om het eiland te verkennen. Als we tegen de avond weer "thuiskomen", staan er dampende schalen eten op ons te wachten. We eten mee met Con, zijn vrouw Alexandra en hun vier kinderen. Iedere avond lijkt een herziene versie van de film My Big Fat Greek Wedding. Con praat aan een stuk door met zijn handen, zijn wenkbrauwen en de helft van zijn bovenlijf.
Op eerste kerstdag gaan we de surfplekken af om Vincents nieuwe shortboard uit te proberen. Als laatste kiezen we voor Vivonne Bay. Het strand ligt afgelegen en we zijn er helemaal alleen. Iedereen zit waarschijnlijk bij familie om kerst te vieren.
Als de zon begint te zakken zegt Vincent: “Ik ga er nog één keer in en dan gaan we." Ik stem in. Heb ik mooi nog even de gelegenheid om een paar mooie plaatjes van de omgeving te schieten.
Tijdens het inpakken van de spullen kijk ik of Vincent al ik aantocht is. Dat is hij niet. Sterker nog, hij dobbert best ver uit de kust. Achter hem zie ik iets zwarts. Een rots? Een pelikaan? Een zwarte zwaan? Nee, daar is het te klein voor. Het zal toch niet…
Ik loop naar de vloedlijn terwijl mijn hart sneller begint te kloppen. Zou het een haaienvin zijn?! Die komen hier toch niet voor? Of wel? Wat moet ik nu doen? Wat is het alarmnummer in Australië? Heb ik hier eigenlijk wel bereik?
Dan verschijnen er ineens zes vinnen boven water. Roepen heeft geen zin, daarvoor ligt hij te ver weg. Ik begin te springen en maak het haaiensignaal uit de duikwereld: hand op mijn hoofd en deze van links naar rechts bewegen. Als een vin. Van een haai dus.
Het duurt even voordat ik zijn aandacht heb. Dan begint Vincent naar me te zwaaien. Zwaaien? Of is het een noodroep? Ik begin me behoorlijk machteloos te voelen.
Ik kan niet goed zien wat er om hem heen gebeurt. Ik ren naar de spullen, zet snel de telelens op mijn camera en richt die op zee. Zie ik het goed? Ja, ik zie het goed. Het zijn geen vinnen van haaien, maar van dolfijnen! En geen zes, maar inmiddels wel tien of twaalf. Vincent surft met dolfijnen. Samen glijden ze de golven af. Te gek! Als de branding niet zo wild was geweest, was ik er zo naartoe gezwommen.
Even later, als Vincent vol adrenaline aan wal komt, bekijken we samen de foto’s en gieren het uit als ik vertel wat er allemaal in mij omging, aan die vloedlijn. Ik stond in paniek een haai na te bootsen, terwijl hij dacht dat ik allang doorhad dat er dolfijnen zwommen en daarom naar hem zwaaide. Dus.
Terug op de camping schuiven we aan voor Alexandra’s uitgebreide kerstmaal. Morgen gaan we terug naar het vasteland. We vertellen het haaienvinnenverhaal en drinken behoorlijk wat glazen Koala 48, een gin van Kangaroo Island Spirits. Duur, maar lekker. Ik denk dat ik nooit meer zo’n zachte en frisse gin heb geproefd als toen, bij Con.
Redelijk brak nemen we de volgende ochtend afscheid. En terwijl we wegrijden, roept Con ons na: “Oh, en mochten jullie je afvragen waar Con voor staat, en ik weet, Ilse, dat jij dat sinds het begin al doet: dat staat voor convict. Ik heb jarenlang in de bak gezeten.”
“Bye guys!”






