top of page

Souvenir uit Suriname

8 sep
4 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 4 dagen geleden

Ik heb er weinig fiducie in, maar ik ben geen arts.



Als je gevoelig bent voor beestjes, ziekenhuisperikelen en open wonden, dan moet je dit misschien maar niet lezen.


Keuze gemaakt? Goed, daar gaan we.


Vincent, inmiddels mijn ex-man, ging een paar jaar geleden met vrienden op reis naar Suriname. Daar maakten ze een jeeptocht door de moerassen van het binnenland. Een hoop wild gescheur door het water en over drassige ondergrond. Boys will be boys, zeg maar.


Op een gegeven moment kwam een van de jeeps vast te zitten. Hup, iedereen eruit en spierballen laten zien. Na drie kwartier duwen en trekken stond dat ding weer op het droge. De tocht kon verder, en dat was maar goed ook: diezelfde avond vertrok het vliegtuig naar huis.


Als hij weer thuis is, merk ik dat Vincents linkerkuit wat dikker is dan de andere. Er zit een piepklein gaatje in en de huid is rood. Ik wijs hem erop, maar hij wuift het weg en zegt dat er niets aan de hand is.


Een paar nachten later word ik wakker van gekerm. Vincent ligt als een bezetene over zijn linkerkuit te wrijven. Nu ken ik hem: hij begint pas te klagen nét voordat we met gierende banden naar de EHBO rijden omdat zijn leven ervan afhangt. Ik schenk er dus de nodige aandacht aan, maar opnieuw zegt hij dat het niets is en dat de pijn alweer wegebt.


De volgende dag zit het me nog steeds niet lekker en vraag ik hem om toch even langs de huisarts te gaan. Met frisse tegenzin belt hij de praktijk, waar hij dezelfde dag nog terechtkan.


Wanneer hij ’s middags terugkomt, heeft hij antibioticazalf bij zich. Waarschijnlijk wondroos. Ik heb er weinig fiducie in, maar ik ben geen arts. Brave burger als hij is, smeert Vincent trouw, terwijl zijn kuit steeds dikker wordt en de nachtelijke krampen erger.


Een paar dagen later gaat hij terug naar de huisarts. Op eigen initiatief dit keer. Hij komt thuis met een antibioticakuur. Ook die doet weinig.


Dan komt een vriend van ons, huisarts van beroep, bij ons klussen. Ik wijs hem op de kuit. Hij bekijkt het gaatje en adviseert ons er vaseline op te smeren en het af te plakken.


“Mocht er iets in de kuit zitten, dan komt het vanzelf naar boven om lucht te happen”, zegt hij.


De volgende ochtend, een vrijdag, smeren we vaseline op het gaatje, plakken de boel af en gaan naar ons werk. ’s Avonds herinner ik me de afplaksessie en ruk de pleister van Vincents kuit.


En ja hoor, daar is-ie. De worm. Hij kijkt me verbaasd aan, geeft me een knipoog en verdwijnt weer in het gaatje.


“En?” vraagt Vincent, die er intussen bij is gaan zitten.


“Nou”, stamel ik. “Er. Zit. Een. Worm. In. Je. Kuit.”


“Echt?” zegt hij laconiek. “Kijken!” Hij draait zich om, maar de worm is alweer weg.


“Ik ga die worm eruit halen!” Ik wapen me met een pincet, een flesje alcohol, een stapel wattenschijfjes, een blik vaseline én een Tupperware-bakje, om dat beest in te doen als trofee. De adrenaline giert door m’n lijf.


Ik smeer wat vaseline op het gaatje, wacht een paar seconden en ja hoor, daar zal je ‘m hebben. De worm komt tevoorschijn, neemt een hap lucht en verdwijnt weer. Shit! Nog een keer. En nog een keer.


De vierde keer heb ik beet. Ik pak hem met het pincet en trek zo hard als ik kan. Het witte lijf wordt langer en langer, tot het ineens knapt. Ik leg het sliertje op een wattenschijfje, knipoog ernaar en stop het in het Tupperware-bakje.


“Wie is er nu de baas?” zeg ik tegen het levenloze sliertje.


Vincent kijkt me meewarig aan. “Wat nu?”


“De huisarts bellen”, zeg ik en draai het nummer. Shit, het antwoordapparaat. Het is vrijdagavond natuurlijk. De praktijk is gesloten en ik word doorverwezen naar de dienstdoende huisarts. Zijn assistente vraagt na mijn uitleg hoe snel we er kunnen zijn.


Tien minuten later ligt Vincent op de onderzoeksbank en knijpt de huisarts wat onwennig in zijn kuit. Hij vermoedt dat het om de larve van een botfly gaat, een tropische vlieg. Dan kijkt hij me aan.


“Je hebt het hoofd van de romp getrokken. Het hoofd zit in dat bakje. De romp zit nog in zijn kuit.”


Er volgt een spoedverwijzing naar het UMC Utrecht. In een mum van tijd staan er zes artsen om die kuit heen.


Een van hen begint zonder verdoving met een pincet in het gaatje te peuren. Vincent klaagt niet. Maar hoe langer die arts bezig is, des te witter zijn gezicht wordt. Op een gegeven moment kan ik geen onderscheid meer maken tussen zijn gezicht en het witte laken waar hij op ligt. Net als ik wil ingrijpen, trekt de arts een klein zwart propje uit de kuit. Nog een stukje van mijn knipogende vriend.


Vincent krijgt langzaam weer wat kleur. De arts laat hem zien wat hij heeft verwijderd, maar vermoedt dat er nog meer in zijn kuit zit.


“Er zit niets anders op dan de kuit open te snijden en het geheel nader te bekijken”, zegt hij.


Even later wordt Vincent naar de operatiezaal gereden.


Anderhalf uur later bezoek ik hem in de verkoeverkamer. Hij vertelt wat ze nog uit zijn kuit hebben gehaald. “Het leek wel kikkerdril”, zegt hij.


Achteraf denkt Vincent dat het gebeurd moet zijn toen ze met hun blote benen in het moeras stonden om die jeep uit het water te krijgen. Hij heeft toen iets voelen prikken in zijn kuit.


Voordat de arts ons naar huis stuurt, krijg ik een hele stapel verbanddozen in mijn handen geduwd. Of ik de komende acht weken twee keer per dag even Vincents gapende wond wil verschonen.



 
 
bottom of page