Clubsandwich in Sanur
Bijgewerkt op: 4 dagen geleden
Misschien heeft het met de entourage te maken.

Ik zou eigenlijk alleen al voor de lunch naar Bali gaan.
Ik zit aan het strand van Sanur en heb een clubsandwich besteld. Het water loopt me al in de mond. Overdreven? Misschien. Maar ik durf te wedden dat iedereen die weleens een clubsandwich op Bali heeft gegeten me groot gelijk geeft. En anders is er iets mis met je smaakpapillen.
Een clubsandwich dus. Altijd. Overal. Met patat. Zonder patat. Met mayo, ketchup of mosterd. Maakt niet uit.
En de lokale specialiteiten dan? Die staan ’s avonds standaard op mijn menu. Maar overdag wil ik die clubsandwich.
Misschien heeft het met de entourage te maken. Ik zit weggezakt in de kussens van een grote bamboestoel. Mijn voeten zijn begraven in het zachte, warme zand en boven me bewegen de bladeren van een palmboom rustig heen en weer in de wind.
Uit de kokosnootspeakers van de beachbar klinkt een gamelanmuziekje en ergens brandt wierook. Aan de vloedlijn liggen kleurrijke vissersbootjes. De zee is zo blauw en helder dat het pijn doet aan mijn ogen.
De ober komt lachend naar me toe en zet een zilveren dienblad op het bamboetafeltje voor me neer. En daar ligt hij dan: de clubsandwich.
Ik pak de clubsandwich van het dienblad en zet mijn tanden in de knapperige korst. Dan komt het beleg, met die romige saus die tegen mijn gehemelte spuit. Tussendoor een patatje en een blik op zee. Wát een heerlijkheid.
Net wanneer ik voldaan achterover zak, vraagt een Balinese dame of ik misschien een voetmassage wil. En óf ik dat wil! Terwijl zij mijn voeten onder handen neemt, kijk ik uit over zee en voel ik een geluk dat bijna gênant groot is.
Het recept voor morgen staat vast. Alles precies hetzelfde, graag.






