top of page

Terug in de tijd op Cuba

4 sep
3 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 4 dagen geleden

Het tanken en de koffie lukken nog. Het broodje niet.


Een vrouw met een sigaar op een ligstoel, uitkijkend over het groene landschap van Cuba bij zonsondergang.

“Heb jij weleens zoveel bananen bij elkaar gezien?” vraag ik Vincent.


“Geloof het niet,” zegt hij droog.


Zo ver ik kan kijken, zie ik bananen. Bananen en nog eens bananen.


Net voor het orkaanseizoen vertrekken we naar Cuba. Boven de oceaan maakt het vliegtuig plotseling een duikbeweging, waarna het begint te schudden en te wiebelen. De piloot roept om dat er een orkaan is gesignaleerd en dat we een stuk moeten omvliegen.


Een paar uur later dan gepland landen we veilig in Havana. In de taxi naar het hotel zie ik een ratjetoe aan vervallen jarenzeventiggebouwen, een snelweg met diepe gaten en her en der mensen met paard en wagen.


In het centrum ga ik pas echt terug in de tijd. Vreemd genoeg voelt het als een soort thuiskomen. Door de Cubaanse muziek, de geur van sigaren en de cuba libres waan ik me de vrouw van Papa, oftewel Ernest Hemingway. Zou het komen door mijn vorige Cubaanse leven, de jetlag of de cuba libres die iets te rijkelijk vloeien?


De volgende ochtend halen we de huurauto op en tuffen de stad uit. Na een tijdje krijgen we trek en besluiten we te stoppen voor benzine, koffie en een broodje. Het tanken en de koffie lukken nog. Het broodje niet.


Ik herinner me het advies van mijn goede vriendin Amber.


“Ga je naar Cuba?” had ze gevraagd. “Sultana’s, Snelle Jelles en mueslirepen meenemen!”


En aangezien Amber wel vaker gelijk heeft gehad, heb ik haar advies ter harte genomen en de proviand in mijn koffer gestopt.


En zo zit ik op een steen met een Snelle Jelle en een kopje oploskoffie. Met uitzicht op al die bananen.


Aan het einde van de dag komen we aan in de vallei van Viñales. Vanaf het balkon kijken we uit op de mogotes, hoge ronde rotsen die ineens uit het landschap lijken op te doemen.


Hier rollen Cubaanse mannen van driehonderd jaar en ouder dag in dag uit sigaren.


Na een wandeling langs de oude tabaksboerderijen, ploffen we neer bij het zwembad van het hotel met een blikje Vegueros-sigaren. We roken een sigaar uit eigen doos en kijken naar de ondergaande zon.


De dag erna nemen we de ferry naar Cayo Levisa. Zo’n eiland rechtstreeks uit een brochure over bountystranden, terwijl de onderwaterwereld uit een film van Jacques Cousteau komt. Wat een leven. Vijf dagen lang doen we bijzonder weinig en daar blijken we opvallend goed in te zijn.


Terug op het vasteland stappen we weer in de auto. Op naar Trinidad.


We slenteren over de kinderkopjes langs pastelkleurige huizen, tot we achter ons paardenhoeven horen kletteren en opzij moeten springen voor paard en wagen. Die avond horen we tijdens een wandeling muziek uit een zijstraat komen.


We lopen de muziek tegemoet en komen uit bij een oude taberna. Binnen staat een band te jammen. Het doet me denken aan, hoe kan het ook anders, de Buena Vista Social Club.


De drank gaat rond en na een paar glazen staan ook wij op de dansvloer. Waar woorden tekortschieten, nemen handen en voeten het over. Met iedere slok worden onze salsapassen beter. Al zeggen we het zelf.


Ondanks dat er de volgende ochtend een dikke kater voor onze hoteldeur ligt te slapen, gaan we al vroeg op pad. Via Santa Clara nemen we langzaam afscheid van het Cuba waaraan we inmiddels zo gewend zijn geraakt. Daarna wacht de all-inclusive gekte van Varadero.


Op het strand lijkt het alsof we vanuit het verleden zó naar de moderniteit zijn geteleporteerd. Dronken Engelse toeristen lopen met gekleurde resortarmbandjes om hun pols, terwijl militairen met automatische geweren langs de kustlijn patrouilleren.


Het strand is hier nóg witter, de zee nóg blauwer en de cuba libres nóg duurder.


  • Bananenplantage achter een hek langs een landweg, met groene trossen bananen en heuvels op de achtergrond.
  • Straat met gekleurde huizen in het Havana.
  • Een volle, rokerige taberna met dansende mensen, muzikanten en glazen drank op tafel.

 
 
bottom of page