top of page

Geen grappen in Gibraltar

16 sep
3 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 3 dagen geleden

Wie zou ons nog wat kunnen maken?


Berberaap op een oud kanon in Gibraltar, met de baai op de achtergrond.

Het is een druilerige zaterdagmiddag in Estepona en mijn vriendin Emily en ik vervelen ons.


“Wat zullen we gaan doen?” vraag ik.


“Weet niet, maar ik moet eerst even sigaretten kopen.”


Als we de auto instappen, krijg ik een ingeving. “Waarom rijden we niet naar Gibraltar? Daar kunnen we taxfree sigaretten kopen.”


Emily veert op uit haar stoel en we zetten koers naar Gibraltar.


Een uur later passeren we de douane en steken we de landingsbaan over. Even later lopen we door de taxfree winkelstraat.


Op een pleintje aan het einde van de winkelstraat stappen we een Ierse pub binnen. We bestellen twee lagers en een bord fish and chips. Ik heb nog nooit fish and chips gegeten en ga dat ook nooit meer doen. Ik voel het vet langzaam door mijn slokdarm mijn maag in glibberen, om daar vervolgens te stagneren.


Om het vet enigszins in beweging te krijgen, lopen we na het eten een paar keer de winkelstraat op en neer. Intussen zoeken we een geschikte winkel voor onze monsterbestelling. Uiteindelijk kiezen we voor Smokey Joe. Joe verkoopt ook drank. Dat kunnen we dan net zo goed ook meteen meenemen. Hij vertelt ons dat we officieel maar één fles sterke drank en één slof sigaretten de grens over mogen nemen. Emily en ik kijken elkaar aan. Hiervoor zijn we toch niet helemaal naar Gibraltar gereden en heb ik mijn maagwand permanent laten invetten?


We kopen bij elkaar zes sloffen sigaretten, twee flessen Jack Daniel’s, één fles Martini, één fles Dom Pérignon en twee dozen Flügel. Daar moeten we het de komende tijd maar mee doen.


We gooien de koopwaar in de achterbak en rijden de rots op om de buit te verstoppen. Onder de motorkap, in de holtes achter de bekleding van de kofferbak en onder de zitting van de achterbank. Alles is met uiterste precisie weggewerkt. High five!


De enige die ons kunnen verlinken, zijn de vaste bewoners van de rots: de apen. Ze zijn zo gewend aan mensen dat ze nergens meer voor terugdeinzen. Voor we wegrijden, moeten we dus goed opletten of er geen aap in de auto zit of met een slof sigaretten ervandoor is gegaan.


Vol zelfvertrouwen rijden we naar de douane en sluiten aan in de rij. Er staan drie auto’s voor ons. We zien hoe ze een voor een uitvoerig worden geïnspecteerd.


Ik heb gelukkig een kakkerig rood wollen vestje aan met parelknoopjes. Emily draagt een mogelijk nog kakkeriger gestreept rugbyshirt. Gouden oorbelletjes in, hakjes aan de voeten. Wie zou ons nog wat kunnen maken? Twee van die nette meisjes.


Ineens vraag ik me af wat voor straf er op het smokkelen van sigaretten en drank staat. Of ze in Gibraltar een gevangenis hebben. Of er een uitleveringsverdrag is met Nederland. En of je daar dan iedere dag fish and chips voorgeschoteld krijgt.


Op National Geographic Channel kijk ik altijd naar Locked Up Abroad, een serie over mensen die drugs smokkelen en daar vervolgens heel veel spijt van krijgen. Zit ik over een paar jaar zelf in die serie? Het is dan wel geen drugs, maar dat het niet koosjer is, dat weet ik natuurlijk ook wel. Kan ik nog terug?


Dan kijk ik recht in het gezicht van een douanier. Terwijl hij de binnenkant van de auto controleert, gaat zijn collega met een spiegeltje aan een lange stok onder onze auto aan de slag.


“Oh, hola or hi,” zeg ik stuntelig, waarna ik begin te ratelen. Over hoe leuk en mooi Gibraltar is, over dat ik voor het eerst fish and chips heb gegeten en het héérlijk vond, over die superlieve apen op de rots en… “o ja, hier zijn onze paspoorten, meneer.”


De douanier met het spiegeltje knikt naar zijn collega. Dat is één, denk ik. Nu die ander nog. De andere douanier bladert door onze paspoorten, klapt ze dicht en geeft ze met een ferme beweging aan me terug. Ook hij knikt. We kunnen gaan.


Geen gevangenis, geen eigen aflevering van Locked Up Abroad. Ik blijf bevroren in mijn stoel zitten.


“Rijden!” sist Emily. “Snel, gas erop!” Ze geeft me een harde por op mijn been. Ik lach vriendelijk naar de douanier en trap het gas in. Niet te hard natuurlijk, anders krijgen we dat weer.


“Niets zeggen. Niet juichen. Ze kunnen ons nog achterna komen,” sis ik terug en zet Radio Marbella op. Juanes met La Camisa Negra schalt uit de speakers en langzaamaan begint de adrenaline te zakken.


Bij een kruising een paar kilometer over de grens zetten we de auto aan de kant, stappen uit en vallen elkaar in de armen. Een traan en een juichkreet zijn hier wel op hun plaats, vinden we. We rukken een slof sigaretten open, steken er allebei eentje op en roken een schuldbewuste vredessigaret.


Nostra culpa.


  • Taxfree winkelstraat in Girbraltar met winkels links en rechts en winnkelende mensen.
  • Fish and chips op een bord met rood-wit geblokt papier eronder.
  • Een vrouw staat naast een oud kanon waarop twee apen zitten, met uitzicht over de baai.

 
 
bottom of page