top of page

Wedding Vegas - Schiphol

13 sep.
3 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 15false11 GMT+0000 (Coordinated Universal Time)

"Niet openmaken!"


Een stel bij de incheckbalie op Schiphol, met volle bagagetrolleys en een baby in een autostoeltje.

Daar staan we dan, bij de incheckbalie op Schiphol. Klaar voor een roadtrip door West-Amerika, samen met onze baby Isa. Halverwege de reis zal Elvis ons opwachten voor een “traditionele” bruiloft in Las Vegas.


Op twee bagagetrolleys liggen onze spullen opgestapeld, allemaal met uiterste precisie afgewogen. En dan hebben we nog niet eens alles mee kunnen nemen. Nadat we vijf koffers, een campingbedje en de kinderwagen hebben ingecheckt, lopen we naar de veiligheidscontrole. Er blijft nog maar één bagagetrolley over, met daarop Isa in haar Maxi-Cosi én een kledinghoes met mijn bruidsjurk en eentje met het trouwpak van Vincent.


Ik leg de kledinghoezen op de band en sluit achteraan in de rij. Omdat het druk is, gaat de bagage eerder door de scanner dan wij door het poortje. Dan zie ik in mijn ooghoek een nietsvermoedende medewerker met zijn hand richting de rits van de kledinghoes gaan waar mijn bruidsjurk in zit. Ik doe mijn mond open en roep zo hard als ik kan: “Niet openmaken!”


Het wordt stil. In slow motion draait iedereen zich om en kijkt me met grote ogen aan. Een medewerker maakt aanstalte om zijn walkietalkie te pakken, waarschijnlijk om te melden dat er een gevaarlijke gek in ons midden is. Ik dus.


Ik begin een nieuwe zin, deze keer met een beter passend volume: “Daar zit mijn bruidsjurk in en hij” – ik wijs naar Vincent – “mag de jurk niet zien. Dat brengt ongeluk!”


Een zucht van opluchting. De walkietalkie wordt weggestopt.


Een nanoseconde later staat er een vrouwelijke medewerker naast me en vraagt me mee te gaan naar een apart hokje. Zo’n hokje waar je volgens mij alleen in terechtkomt als je een vermoedelijke drugskoerier bent. Ze pakt beide kledinghoezen van de band en volgzaam loop ik achter haar aan.


Eenmaal in het hokje vertel ik haar dat ik het pak van Vincent nog niet heb gezien en ook niet wil zien. Ze begrijpt het en vraagt me om te draaien, zodat zij het pak kan inspecteren. Ik kan het niet laten om er toch wat over te vragen, maar ze blijft in haar rol en vertelt me niets.


Het pak is goedgekeurd en weer netjes weggestopt. Nu is mijn bruidsjurk aan de beurt. Ik draai me om en vertel haar ieder detail van mijn zoektocht naar de perfecte jurk. Hierna nemen we mijn kapsel, de make-up en het draaiboek van de dag nog even door. Het is best gezellig, in dat drugshokje.


Als ik naar buiten loop zie ik dat Vincent en Isa me opwachten. We lopen de vertrekhal in, bestellen koffie en ik vertel Vincent het hele verhaal. 


Wij aan de koffie, Isa aan de melk. Ik rits mijn rugtas open om een fles voor haar te maken en vind er een ravage van melkpoeder. Wat heb ik nou gedaan? Ik heb thuis vier van die melkpoedertorentjes aan elkaar geschroefd. Handig, dan heb ik in ieder geval genoeg melkpoeder mee, dacht ik. Voor de onwetenden: één zo’n torentje bestaat uit drie losse bakjes die je op elkaar schroeft. Nu begrijp ik waarom die dingen standaard uit drie lagen bestaan en niet uit twaalf.


En terwijl Vincent een fles klaarmaakt met melkpoeder uit een bakje dat nog intact is, sta ik als een terugkrabbelende drugskoerier mijn rugtas boven het toilet leeg te schudden. Alsof het geen melkpoeder, maar cocaïne is.


  • Open bruine luiertas met gemorst melkpoeder, losse melkpoederbakjes, luiers en billendoekjes.
  • Een man geeft een baby de fles bij de gate op Schiphol.
  • Een man zit naast twee bagagetrolleys met bagage, een baby in een autostoeltje en een witte kledinghoes buiten op het vliegveld van Los Angeles.

 
 
bottom of page