Alle eendjes in Florida
Bijgewerkt op: 4 dagen geleden
Ik. Ga. Snorkelen. En de kinderen ook.

Met kleuter Isa en peuter Mees vliegen Vincent en ik naar Miami. Daar pikken we de Dodge op en rijden naar de Keys.
Ik hou ervan om tijdens een reis een boottocht te maken, liefst met duik- en snorkelmogelijkheid. Dan kan ik snorkelen en Vincent duiken. Bij de duikschool van het hotel boek ik een tocht voor de volgende dag: een duik- en snorkeltrip voor het hele gezin. Althans, zo wordt het verkocht.
Die ochtend melden we ons, bepakt en bezakt, bij de duikschool. Helaas, de boottocht blijkt overboekt. Vincent geïrriteerd, kinderen huilen. “Laat mij maar even, ik regel het wel”, zeg ik tegen mijn gezin. En als ik iets regel, dan regel ik het. Dat is de deal. Na een ijzersterk pleidooi kan ik het goede nieuws vertellen. We mogen mee!
Aan boord blijkt de tocht vooral bedoeld voor duikers. Met every member of the family bedoelen ze blijkbaar alleen volwassenen. Maar goed, dat mag de pret niet drukken.
De lucht is blauw, de zee is turquoise en het is een graad of achtentwintig. Wie kan ons nog wat maken? De duikers verdwijnen naar twintig meter diepte, Vincent incluis. Wij gaan snorkelen: Isa, Mees en ik, zei de gek.
De moed begint me een klein beetje in mijn zwemvliezen te zakken, op die boot, midden op zee, met twee kleine kinderen. De kapitein is er trouwens ook nog. Nou ja, zijn lichaam is aanwezig. Zijn brein is verstrikt in een Mexicaanse gangsterserie die hij op zijn telefoon aan het kijken is.
Ik laat me niet kisten. De kinderen hebben hun zwemvesten aan. Ik doe bij ons alle drie de snorkelsets op en ga al glijdend en schuivend naar de achterkant van de boot. Daar hangt een trappetje het water in. De boot deint inmiddels vol overgave heen en weer. In de verte zie ik wat wolkjes aan komen waaien, maar ook dát mag de pret niet drukken. Ik. Ga. Snorkelen. En de kinderen ook.
Plons.
Daar lig ik, in het heerlijke, warme, heldere water. Nu alleen de kinderen nog. Die komen niet. De een is nog banger dan de ander. Na veel vijven en zessen klim ik weer aan boord. Met die zwemvliezen. Op dat trappetje.
Na een peptalk van een paar minuten heb ik de kinderen zover dat ze meegaan. Ik plons het water weer in. Hup, hup, de kinderen komen er nu in rap tempo achteraan.
De een heeft nog nooit zwemles gehad en de ander heeft nét een week voor vertrek haar A-diploma gehaald. Ze kijken me aan als herten in het licht van koplampen en klampen zich vast aan mijn lijf. Die gaan niet meer loslaten, zoveel is wel duidelijk.
De golven worden hoger en hoger. De boot is ondertussen 180 graden gedraaid en ligt nu met de voorkant naar ons toe. Mijn enthousiasme is intussen ook 180 graden gedraaid en ik probeer mijn hoofd boven water te houden. Ik trappel me een slag in de rondte en probeer er nog een “¡Oiga, señor!” uit te persen, maar de kapitein hoort me niet. Hij is nog steeds gehypnotiseerd door zijn serie.
Het zweet staat me op mijn voorhoofd. Best knap, als je in het water ligt.
Ik wil rustig blijven voor de kinderen en probeer ze te kalmeren door "Alle eendjes zwemmen in het water" te zingen. Met al mijn moeder-oerkracht zwem ik om de boot heen naar het trappetje waar ik jaren later aankom.
Ik duw de kinderen de boot op en hijs daarna mezelf aan boord. Ik doe de snorkelsets af en de zwemvesten uit, wikkel de kinderen in een handdoek en geef ze een snoepje, altijd goed. De koplampen beginnen te dimmen en de kinderen krijgen weer praatjes.
Terwijl ik nog aan het bijkomen ben van wat had kunnen gebeuren, zie ik de kapitein loskomen van zijn telefoon. Hij heeft een angstige blik in zijn ogen en schreeuwt dat we onder de overkapping moeten gaan zitten.
Dan zie ik wat hij ziet. Onweer. In de verte schieten bliksemschichten uit de wolken het water in. Om de kinderen af te leiden pak ik mijn telefoon en zet snel een filmpje voor ze op. Wat nu?
Ik kijk over de rand van de boot en zie grote luchtbellen uit de diepte omhoogkomen. De duikers zijn nog beneden. Als ik opkijk, staat de kapitein bij het trappetje, met een duikfles op zijn rug, zijn masker op en zijn zwemvliezen aan. Hij gebaart nog iets, springt het water in en weg is hij.
What the fuck?
Ik zwalk naar de kajuit, op zoek naar een alarmknop waarmee ik een noodsignaal kan afvuren. Ik zie van alles, maar geen alarmknop. Wel een marifoon. Ik pak dat ding, druk een knop in en vertel waar we zijn en wat er aan de hand is. Het blijft verdomd stil aan de andere kant. Of ik gebruik dat ding verkeerd of het is kapot.
Ineens denk ik aan de kapitein en zijn gangsterserie. Natuurlijk, mijn telefoon! Ik gris dat ding uit de handen van mijn dochter en trillend toets ik 911 in.
Nog voordat ik verbinding krijg, hoor ik Mees “papa!” roepen. Ik draai me om en zie de duikers haastig aan boord klimmen, de kapitein als laatste. We moeten hier zo snel mogelijk weg. De kapitein is het duidelijk met me eens en maakt dat hij wegkomt van de ramkoers.
Even later varen we met gepaste snelheid de haven in.
Of de kinderen ooit nog met me willen snorkelen, weet ik niet. Ik heb het ze voor de zekerheid nog maar niet gevraagd.






